Infocafe

Archive for the ‘Pρο Cειμενου (PC Magazine)’ Category

Πίστευα κι εγώ λανθασμένα, ότι παιχνίδια στον υπολογιστή είναι αυτά που παίρνεις το CD, το φορτώνεις και παίζεις. Και απλώς διασκεδάζεις. Μέγα λάθος κι ένα πιτσιρικάς ηλικίας 2,5 ετών μου απέδειξε το αντίθετο.

Τα Χριστούγεννα του χάρισαν ένα παιδικό λάπτοπ. Με οθόνη 5 ίντσες, χρώματος πράσινου! Κι όμως, σε μία μέρα ξεχώριζε τα γράμματα και δύο μέρες μετά έβρισκε κάποιες λέξεις. Έμαθε επίσης μόνος του να δείχνει το γράμμα με το οποίο ξεκινάει το όνομά του, το όνομα της μαμάς, του μπαμπά, της γιαγιάς, του παππού… Σε λίγες μέρες μπορούσες να τον ρωτήσεις ποιο είναι το γράμμα της «ομπρέλας» και να σου δείξει το «ο».

Κανονικά θα έπρεπε να ντρέπομαι που μ’έχει φάει η βαριά τεχνολογία και ξεχνάω τα βασικά. Ποτέ δεν είναι αργά, όμως.

Αναλογιζόμενη τις παρουσιάσεις παιχνιδιών πέφτουν στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό, συνειδητοποίησα ότι οι πηγές που μπορεί κάποιος να βοηθηθεί για να διαλέξει με ασφάλεια παιχνίδι για τα παιδιά του, είναι λίγες και σχεδόν όλες διαφημιστικές. Ο κόσμος των βιντεοπαιχνιδιών είναι ένας κόσμος ενηλίκων, ο οποίος περιλαμβάνει αρκετή βία, αρκετή ταχύτητα, λίγο μυαλό και –είναι αλήθεια- πολλή φαντασία. Δυστυχώς όμως απευθύνεται και σε παιδιά, τα οποία λίγο ενδιαφέρουν τους κατασκευαστές. Οι μόνες επιλογές που έχουν είναι να μπουν στον κόσμο της Ντίσνεϊ και να διαλέξουν παιχνίδια που, κυρίως, βγαίνουν από ταινίες. Οι ίδιοι, χρονικά αναλώσιμοι ήρωες βομβαρδίζουν το παιδί με ταινία, βιβλία, παιχνίδια, βιντεοπαιχνίδια, συχνά με καθόλου ή κακές μεταφράσεις, αναπαράγοντας μια κουλτούρα που ούτε στους πιο σκοτεινούς μας εφιάλτες δεν θα ονειρευόμασταν για τα παιδιά μας.

Τα παιδιά προσεγγίζουν τον υπολογιστή μέσα από το παιχνίδι. Ωραία προσέγγιση κάνουν… Οι περισσότεροι γονείς φοβούνται τον υπολογιστή ή την κονσόλα και δεν τα πλησιάζουν. Και άλλοι περνάνε στην απέναντι όχθη. Μια αναγνώστρια μου έγραψε πρόσφατα ότι σκοπεύει να πάρει υπολογιστή για τα παιδιά της και να τ’ αφήνει να μπαίνουν μόνο στις σελίδες της Διεθνούς Αμνηστίας και του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση!

Έτσι λοιπόν, πάρα τη μέχρι τώρα δυστοκία μου να φτιάξω ένα blog της προκοπής, αυτή τη φορά το αποφάσισα. Στη διεύθυνση http://cybergoneis.blogspot.com/ θα βρείτε αυτό το κείμενο κι ότι άλλο έχω προλάβει να φτιάξω μέχρι τότε. Το σημαντικό όμως δεν είναι τι θα βάλω εγώ αλλά το τι θα βάλουμε όλοι μαζί. Σας περιμένω. Γράψτε τις ιδέες, τις φοβίες, τα καλά και τα κακά προϊόντα που δοκιμάσατε για τα παιδιά σας. Ίσως με λίγη καλή διάθεση και συνεργασία, οι νέοι γονείς καταφέρουν να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον βασισμένο στους υπολογιστές και την τεχνολογία.

Η μυρωδιά των φρεσκοτυπωμένων σχολικών βιβλίων δε μοιάζει με καμία άλλη. Ίσως είναι η ωραιότερη απ’ όλες. Γιατί, τις πρώτες μέρες, δε σκεφτόμαστε καν ότι όλα αυτά πρέπει να τα διαβάσουμε και ότι μετά από τρεις ώρες μέσα στην τσάντα, τα βιβλία αντί για δέκα κιλά ζυγίζουν είκοσι [είναι γνωστό ότι, όσο μεγαλώνεις, η απόσταση σχολείο-σπίτι, η οποία το πρωί είναι 5 λεπτά, στο γυρισμό γίνεται 15, 25, 35, και σε προχωρημένα πανεπιστημιακά έτη κρατάει και όλο το Σαββατοκύριακο].

Μαζί με το σχολείο, έρχονται και τα απαραίτητα συνοδευτικά: Αγγλικά, Γαλλικά/Γερμανικά/Ιταλικά, κολυμβητήριο/ποδόσφαιρο/τζούντο/τένις [το καλοκαίρι γνώρισα ένα γλυκύτατο κο­ριτσάκι που διαπρέπει στην ξιφασκία] και ακόμα ωδείο, σκάκι και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου. Αυτά μέχρι πέρσι.

Γιατί πλέον προστέθηκε και το φροντιστήριο Η/Υ. «Πάω κομπιούτερ», που λένε και οι πιτσιρικάδες. Στη δική τους εφηβεία κανείς δε θα ζητάει συγνώμη από τη «Ρόζα» που δεν καταλαβαίνει «κομπιούτερς και αριθμούς»…

Είχα αναφερθεί παλιότερα κι από αυτήν τη στήλη. Και από αλλού. Και σε «πετυχημένες» συνεντεύξεις Τύπου με περιχαρείς κυβερνητικούς αξιωματούχους. Και σε ιδιωτικές συζητήσεις. Ήμουν, άραγε, η μόνη που έβλεπε την καταστροφή να έρχεται; Οι άλλοι τι έκαναν, κοιμόντουσαν;

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο πρωθυπουργός και η στάση του στη Λάρισα, πριν την ΔΕΘ. Μοίρασε βραβεία και υπολογιστές σε παιδάκια που αρίστευσαν στο σχο­λείο στους υπολογιστές. Μάλιστα. Μάλιστα. Μόνο στη Λάρισα, απ’ ότι φαίνεται, γιατί η υπόλοιπη Ελλάδα έχει γεμίσει φροντιστήρια. Για ρίξτε εσείς οι κομπιουτερόφιλοι μια ματιά έξω από το παράθυρο. Σίγουρα έχετε κι εσείς ένα στη γειτονιά σας. Και μάλιστα αλυσίδες παρακαλώ, «κιντς» το ένα και «κιντς» το άλλο.

Θα μου πει επιτέλους κάποιος, πώς γίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο να αποκτούν τα παιδιά όλες τις βασικές γνώσεις -μαζί και των υπολογιστών- στο σχολείο, και τα δικά μας να χρειάζονται φροντιστήρια; Είναι μήπως πιο χαζά; Ή κάποιος πέταξε στον υπόνομο το εκπαιδευτικό μας σύστημα; Και καλά παλιότερα, φταίγανε οι «άλλοι» για τις ξένες γλώσσες και τη γυμναστική. Τώρα με τους υπολογιστές που το πρόβλημα ξεκίνησε με «εκείνους» και μόλις ήρθαν οι «άλλοι» ξανά, το αποτελείωσαν… τι γίνεται; Ποιος φταίει; Όλοι το έβλεπαν και όλοι έκαναν τα στραβά μάτια. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι εκπαιδευτικοί –πλην εξαιρέσεων, πρέπει να το ομολογήσω- και το «κράτος» και οι «επιστήμονες» που έσπευσαν να συνεργαστούν με ιδιωτικούς φορείς πιστοποίησης. Και ο ΟΕΕΚ, κυρίως, ο οποίος δεν έπρεπε να δώσει καμία πιστοποίηση για ενήλικες σε ιδιωτικούς φο­ρείς, αλλά να αγωνιστεί για να δημιουργηθούν κρατικοί. Τα συγχαρητήριά μου σε όλους… τα κατάφεραν.

Ξέρετε τι λέω, για να μη φωνάζω μόνο; Όλοι εμείς που κάτι σκαμπάζουμε, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο… ο καθένας με το παλιό μας laptop ή desktop ν’ ανοίξουμε την πόρτα μας στα παιδάκια της γειτονιάς. Μια φορά την εβδομάδα, έστω. Και να τους διδάξουμε, με τον ίδιο τρόπο που μάθαμε κι εμείς… με την αγάπη μας για το μηχάνημα και με τη μεταμόρφωσή του από απρόσωπο τσιπ σε φιλικό σύντροφο.